Συμβολή στην Παιδεία και τον Πολιτισμό

Ένα άλλο Ίδρυμα προστέθηκε στα πολλά ή τα λίγα Ιδρύματα, Συλλόγους, Εταιρείες, Οργανισμούς, Ομάδες, που σκοπό έχουν την βελτίωση της ποιότητας ζωής των Ελλήνων και την καλλιέργεια και την βοήθεια ηθική και υλική προς προαγωγήν και γενικώς την πρόοδον.

  Απώτερος σκοπός η ηθική τελείωση και η ευημερία των Ελληνοπαίδων με την απόκτηση γνώσεων, που επιτυγχάνεται, μεταξύ των άλλων, μέσω της Παράδοσης, της αδιάκοπης Παράδοσης, που ξεκινάει από τον Όμηρο και φθάνει μέχρι των ημερών μας.

Το Ίδρυμα: “Ιωάννου και Παναγιώτας Λαμπροπούλου”, δυναμικά προκηρύσσει Διαγωνισμούς και προαναγγέλλει Υποτροφίες για νέους από την Μεσσηνία και ιδιαίτερα από την Χώρα Τριφυλίας.

  Για δεύτερη χρονιά, προκήρυξε τον Διαγωνισμό με τίτλο: “ΕΝΑ ΑΓΡΙΟ ΑΝΘΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΣΣΗΝΙΑ”, το οποίον περιέχεται και στο καταστατικό του Ιδρύματος, για παιδιά καταγόμενα από την Μεσσηνία ή οι γονείς τους να είναι Μεσσήνιοι, ιδιαιτέρως από την Χώρα Τριφυλίας ηλικίας 12 έως 20 χρόνων. Λεπτομέρειες του Διαγωνισμού δίδονται όταν κάποιο παιδί δηλώσει συμμετοχή.

  Ο δεύτερος Διαγωνισμός που έχει προκηρύξει το Ίδρυμα και που κανείς ακόμη δεν έχει δηλώσει συμμετοχή, έχει τον τίτλο: “Η ΧΩΡΑ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ”. 

  Όπως είπαμε, το Ίδρυμα ως κύριους σκοπούς έχει την Παιδεία και τον Πολιτισμό. Στον Πολιτισμό υπάγεται η προοπτική να ιδρυθεί Μουσείον Νεώτερου Ελληνικού Πολιτισμού, κάποτε λεγόταν Λαογραφικόν Μουσείον, με κάθε αντικείμενο, που υπήρχε στη Μεσσηνία τους δύο τελευταίους αιώνες.

   Στην Παιδεία υπάγονται οι προκηρύξεις για Υποτροφίες Μεταπτυχιακών Φοιτητών, που σπουδάζουν στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, πάντοτε κατά προτίμηση από την Χώρα Τριφυλίας και δευτερευόντως από ολόκληρη την Μεσσηνία. Επίσης υπάγονται οι δύο προηγούμενες αναφερθείσες Προκηρύξεις.

  Τώρα πιθανόν να αναλογισθείτε γιατί η προκήρυξη σχετικά με τα άγρια λουλούδια και όχι δέντρων, κάποτε ενδημικών της Μεσσηνίας, ή κάτι άλλο, σ’αυτήν την εποχή που ζούμε.

   Όντως, σ’ αυτήν την εποχή που ζούμε, που κλονίζονται οι θεσμοί και αμφισβητούνται οι αξίες, που δεν υπάρχει σχεδόν τίποτε να κρατηθούμε και βαίνουμε στην αυτοκαταστροφή μας, μας έμειναν μόνον δύο πράγματα: Τα μάτια των μικρών παιδιών και τα λουλούδια!

   Αυτά τα αθώα ματάκια μεγαλώνοντας δεν τα αφήνουμε να χαρούν, να ευτυχήσουν, αλλά τα καταπιέζουμε με τις φιλοδοξίες μας και τα απογυμνώνουμε από την ομορφιά, το κάλλος, που μας χαρίζει η φύση, που την καίμε με μανία και αδιαφορία, δεν τους δείχνουμε το δάσος, το δέντρο, το λουλούδι, το χόρτο, δεν τους μαθαίνουμε να αγαπούν, να εισπνέουν την μυρωδιά, το άρωμα, την φρεσκάδα ενός λουλουδιού, δεν τους βάζουμε στα χέρια καρπούς και αγαθά της γης, αλλά σιδερογροθιές και σουγιάδες να χτυπήσει το ένα το άλλο, να μην ξέρουν τί σημαίνει ζωή και πράσινο, αλλά μόνον εγωισμός, καλοπέραση και χρήμα. Τα πάντα γύρω από το χρήμα.

Βέβαια εδώ δεν θα λύσουμε, ούτε θα αναλύσουμε  ιδέες, πεποιθήσεις, καταστάσεις και τα συναφή προβλήματα.

  Θεωρούμε ότι θα συμβάλλουμε στην αγωγή και την παιδεία των παιδιών της πατρίδος μας, γιατί εκτός των σπουδαίων αγαθών, που πρέπει να έχουμε και να διαφυλάττουμε, γλώσσα, θρησκεία, οικογένεια, η αγάπη για την γη και τα λουλούδια της μπορεί να ηχεί μικρό, κάτι λιγότερο, αλλά μπορεί να σταματήσει τους εχθρούς της ανθρωπότητας εκεί που μας οδηγούν οι δυνάμεις του κακού και ας μην ξεχνάμε και ως Έλληνες έχουμε πολλούς εχθρούς.

  Η φύση μας καλεί, μην την περιφρονούμε, γιατί μας εκδικείται. Ας φαντασθούμε το δάσος καμμένο, χωρίς δέντρα, το χωράφι χωρίς πράσινο χορτάρι, το περιβόλι ακαλλιέργητο, το λιβάδι χωρίς λουλούδια, τα υπόγεια ή τα υπέργεια μέρη της γης χωρίς νερό, τον αέρα πνιγμένο στη σκόνη, την εξοχή χωρίς την ευωδιά του θυμαριού και το άρωμα του σχίνου, πόσον ευτυχείς είμαστε εμείς, όταν στα αυτιά μας ηχεί το θρόϊσμα του ευκάλυπτου, του πλάτανου, της δάφνης, του δεντρολίβανου.

  Αυτά τα καλά που έχουμε, δεν τα σεβόμεθα, γιατί στην πόλη μας, την Χώρα, κόβουμε χωρίς έλεος τις μανόλιες, τις λεύκες, τις ακακίες και φυτεύουμε αγριομουργιές που δεν ανθίζουν. Χωρίς ιτιές με τις ασημένιες κορυφές και δέντρα με τα χρυσοκίτρινα φύλλα, που λάμπουν στον ήλιο και στο φεγγάρι. Κατακρεουργούμε τους ευκάλυπτους και διαδίδουμε ότι ξεράθηκαν και βλέπουμε κούτσουρα όρθια, λυπημένα, σαν γίγαντες που θέλουν να μας κατασπαράξουν και πρέπει να το κάνουν!

  Σ’ αυτήν την φρίκη που βιώνουμε κάθε μέρα, περιφρονούμε και ειρωνευόμεθα κάθε τι που δεν επιφέρει χρήμα, ας υπάρχουν και κάποιοι έστω – ονειροπόλοι, ή γραφικοί – ας θυμούνται τα αλμυρίκια, τα ρείκια, την κουμαριά, την ρίγανη τον ασφόδελο, το θρούμπι, το σφεντάμι, το χαμομήλι, την φασκομηλιά, τις παπαρούνες, τις μαργαρίτες, τα μανουσάκια, τα κυκλάμινα, τις άγριες ορχιδέες, τα λογής-λογής βότανα, που τόσον η Μεσσηνιακή πλούσια γη μας χαρίζει.

  Ας επανέλθουμε: Στον Διαγωνισμό, που είχαμε προκηρύξει, ανταποκρίθηκαν πολύ λίγα παιδιά. Δυστυχώς μετά λύπης μου βλέπω ότι δεν ξέρουν, δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν να ξέρουν τα άγρια λουλούδια, πόσον μάλλον τις ιδιότητές τους, τις χρήσεις τους και τις χρησιμότητές τους από αισθητική, ζωή και χάρη, ας το ξεχάσουμε.

  Μεταξύ αυτών ξεχώρισαν δύο παιδιά, γιατί πρωτοτύπησαν με την περιγραφή, την φωτογράφιση, την χρησιμότητα ενός λουλουδιού με δικά τους λόγια και όχι του Διαδικτύου.

   Λίγο περίεργα τα άνθη του Βούρλου ή Βρούλλου κατά τον Μεσαίωνα, δεν τα προσέχει κάποιος δεν τα βλέπει, δεν τον ελκύουν. Ο Άγγελος Σκουρτσίδης, ο μαθητής της Δευτέρας Γυμνασίου του 2ου Γυμνασίου Καλαμάτας,  τα παρατήρησε, τα περιέγραψε και κυριότερα μίλησε για την χρησιμότητα του μίσχου τους, του κορμιού τους. Επίσης ο Γεώργιος Δημητρακόπουλος, από την Καλαμάτα, ανταποκρίθηκε στον Διαγωνισμό και έγραψε για τον Ελίχρυσο.

Ας επανέλθουμε σε κάτι που μας λυπεί και μας προβληματίζει. Στην πιο υποβαθμισμένη πόλη της Ελλάδος, στην Χώρα Τριφυλίας, κόψανε τα δέντρα της πλατείας και χάλασαν το ωραίο συντριβάνι της, την μίκρυναν και την στόλισαν με τσιμέντα και λογής λογής ασχήμιες.

Σε μια σεμνή τελετή, την 8η Αυγούστου στο Κινηματοθέατρο REX της Χώρας, βραβεύτηκε ο μαθητής Άγγελος Σκουρτσίδης. Δεν παραβρέθηκε κανένας Σύλλογος του Δήμου Νέστορος, των Χωραϊτών, ούτε κανένας από τους άρχοντες της Αυτοδιοίκησης του Δήμου και της Περιφέρειας εκτός ενός. Το αναφέρω για να ξέρουμε πού βαδίζουμε και τί σκληρό αγώνα επωμιζόμεθα.

   Τον μαθητή βράβευσε και η Μεσσηνιακή Αμφικτυονία, με Γραμματέα τον κ. Παναγιώτη Μπαζίγο και παρέδωσε τον Έπαινο στον επιμελή μαθητή, με ολόκληρο σχεδόν το Διοικητικό Συμβούλιο.