Κορώνα θέλησα να στήσω στης μάννας τ’ άγιο το κεφάλι κι ως ύψωσα τα χέρια, γλυστρά κατρακυλά και πάλι τη μαζεύω σαν τον Σίσυφο και σαν τον Τάνταλο διψώ και πεινώ τιμή και δόξα, μα δεν φτάνω να χορτάσω και να δροσιστώ.

Προς τί στον δίκαιο η τιμωρία; Τί μου ξεφεύγει τί με νικά, τί με σαλεύει; Σαν της Σελήνης τα καμώματα που φωτερή κι ολάκερη   σου υπόσχεται, μα καταλήγει φθίνουσα, μισή και όλο χάνεται.

Στάσου ευχή και προσευχή να ευοδωθεί της ομορφιάς το φύλαγμα να γαληνέψω. Κι όλης της γης τα κύματα βγάλτε με στην ξερή στεριά. Κι εκεί παραδαρμένη να σφίξω χώμα γνώριμο, μυρωδικό και με πυρό το μάτι θα ιδώ πως βγήκα απρόσμενα στην ποθητή Ιθάκη.